1 2 3 4 5 Bu kodu kullana

8 Ağustos 2016 Pazartesi

Sinop'ta Bir Akşam


 
                 Bugün denize gitmedim. Pazar günleri öyle kalabalık oluyor ki.  Bütün gün uzanıp kitap okudum ben de. Akşam yemeğinden sonra Yalı Kahve'ye doğru yürüyeyim dedim.

                  Kuzenlerle buluşup bir yerde otururuz diye düşündüm. İki gün sonra İstanbul'a döneceğim ve biliyorum ki üç tarafı denizle çevrili bu en kuzey şehri hemen özlemeye başlayacağım. Akrabalarla içiçe geçen günleri ve hafif esintili iyot kokulu geceleri.

                  Evet sokaklar çok kalabalık ve çocukluğumun sakin Sinop'una hiç benzemiyor ama olsun. Seviyorum bu şehri.

                  Tepemde yarısından çoğu kemirilmiş bir ay. Işığını Yalı'ya serpmiş. Tekneler hafif dalgada salınıyor.

                   Kuzenleri tek tek aradım. Kütüphanenin bahçesinde bekliyorum dedim.

                   Tek tek geldiler.  Ay ve çay sohbetimize eşlik etti.




           




6 Temmuz 2016 Çarşamba

Yaşamdan Birgün



             Bugün bayramın ikinci günü. Bayramları beni neden hüzün sarar bilmiyorum. Halbuki çocukluğumun bayramları hiçte fena değildi. Annemin mutlaka diktiği bayramlıklar, ordan burdan gelen harçlıklar, kaçamak tadına bakılan likörler, gizlice ceplere doldurulan çikolatalar. Yoksa onlar şeker miydi.? Belki annemler çikolata alamıyorlardı. Neyse unutmuşum.
             Bu sabah kalktığım da her zamankinin aksine pijama çay keyfini biraz kısa tuttum. Bize bayramda kimse gelmez ama ne olur ne olmaz diye üstüme bir şeyler geçiriverdim.
             Sonra çayımı ve laptopumu alıp her zamanki köşeme kuruldum. Bir kaç tane Sezen Aksu şarkısı patlattım. İyi geldi mi? Geldi. Bayram hüznünü arttırdı mı?  Arttırdı. Olsun. Tatlı bir hüzündü.
             Öğleden sonra belki sahilde yürürüm diye akşamdan buzluktan indirdiğim tavuğu soslayıp fırına attım. Dünden de bir şeyler var zaten, akşam yemek stresine girmeyeyim.
             Tavuklar pişerken kırk dakikalık bir pilates yaptım. Bana her zaman iyi gelir.
             Sabah kahvaltısı ve öğlen yemeği hayatımda hep vardır. Konca çok düzensiz beslenir. Bazen kahvaltı yapmaz bazen öğlen yemeği yemez..  Ama akşam mutlaka yer. Onun için ben onu kendi haline bıraktım. Ne zaman isterse o zaman yer. Ben düzenli bir şekilde öğünlerimi atlamadan yerim.
             Konca "Bir yerlere gidelim mi bugün?" dedi. Uzun zamandırspor salonu dışında birlikte bir yere gittmiyorduk. Tamam dedim.
             Riva'ya gitmeye karar verdik. İstanbul'da bir yerlere gitmek için trafiği göze alman lazım. Aldık. Çok da fena değildi.
             Ben denize karşı kalamar yedim bira içtim. Konca araba kullanacağı için akşam eve gelmeyi bekledi.
             Biz genel de konuşacak bir şeyler bulamayız koncayla. Vır vır konuşan karı kocalara da hayranım ayrıca. Çok kıskanırım aslında konuşan eski karı kocaları.
             Ama bu gün çok konuşmasak da güzeldi.
             Sonra dönüş yolu. Markete uğrama, alışveriş. Şimdi ben bunları yazıyorum. Biraz sonra bir film seyrederim. Konca votkasını almış keyif yapıyor.
 


           
   

28 Nisan 2016 Perşembe

Annemin Makinası




Onu annemin yatak odasında öyle terkedilmiş, sessiz görünce resmini çekmek geldi içimden.

Artık emekli olmuş o makinayla anılarım dizi dizi dizildi beynime.

Biz çocukken ne harikalar yaratırdı annem o makinayla.

Kısıtlı bütçeleriyle bize güzel giysiler diker giydiriridi.

Bize diktiği gibi bir çok akraba çocuğuna da dikerdi.

Kardeşimle küçükken çok oynardık bu makinayla. Bir keresinde Ümit'in parmağına saplanmıştı iğnesi. Annem iğneyi parmaktan nasıl çıkaracağını bilememişti. Geriye mi çevirse ileriye mi kalakalmıştı. Sonra bir şekilde çıkarmıştı.

Rontlar için tuvaletler mi dikmedi, yavru kurt kıyafetleri mi dikmedi annem bu makinayla.

Ya torunlarına diktikleri...

Ankara'ya yeni gelmiştik ben üniversiteye başlamıştım. O sene maksi paltolar moda olmuştu. Hemen Sümerbanktan ekose bir kumaş almış bana palto dikmişti bir kaç gün içinde. Beni mahrum etmemişti.

Teşekkürler anneciğim. Belki marka kıyafetler giymedik ama senin güzel ellerinden hiçbir şeyimiz eksik değildi.



19 Şubat 2016 Cuma

Nasıl Mutlu Olayım... Ülkemde Kimse Mutlu Değilken



              Bombalar patlamışken...

              İnsanlar ölüp gitmişken...

              İki bira içtim diye nasıl mutlu olayım?

              Mümkün mü?

              Çocuklarımın evlerine gitme garantisi olmadan...

              Yarınımız olmadan...

               Mümkün mü?..



14 Şubat 2016 Pazar

Kış Güneşi



          Bu mevsimdeki güneş hediye gibi gelir bana.  Bu hediyeyi kaçırmadım tabi.  Doğru sahile yürüyüşe...

          Acayip kalabalıktı sahil. Yürümekte zorluk çektim o kadar yani.

          Bir kaç gündür sağlık sorunlarıyla uğraşıyorum. Önce sol kolum tutuldu.  Kolumu kullanırken zorlanıyordum. Onun tedavisi derken  birkaç gün önce karnımda su çiçeğine benzer döküntüleri gördüm.  Hemen doktora gittim. Korktuğum gibi zona olduğunu öğrendim. İlaçlarımı aldım. Neyse çok hafif geçiriyorum.

          Ama biraz moralim bozuldu.  Bir kaç gündür halsizliyimin nedeni buymuş meğer.

          Bugün yürümek çok iyi geldi. Eve geldim. Kolum için doktorun verdiği egzersizleri yaptım. Kereviz pişirdim akşama. Biraz da köfte yaptım.

          Şimdi nette ne var ne yok bakalım. Keyif zamanı.

6 Şubat 2016 Cumartesi

Üşüdüm



İstanbul ne soğuk bu akşam. Alışmıştım Kızgül'e.  Yarı yıl tatili bitiyor. Yarın gidiyor Kızgül'üm.

Hayatının Urfa dönemini yaşamaya.

Bu akşamdan başladım özlemeye.

Hayat böyle devam edecek.

Özlem de onun bir parçası.

Özlemler, buruk hüzünler, sevinçler, hastalıklar, mutluluklar...


28 Aralık 2015 Pazartesi

Eski Yıla Gülegüle Yeni Yıla Merhaba

🤖

       

             Yılın son günü ve ilk günü güzeldir benim için. Birin de kötü şeylerin artık bitip gittiğini düşünürüm.  Diğerinde ise tüm güzel şeylerin koşup geleceğini:))

             Ne iyimserim değil mi? Yılbaşında her zaman ki gibi evdeyiz. Ben güzel mamalar yapacağım. Belki oğul gelir. Kızgül'üm Urfa ellerinde.  Yer içer devrilip yatıp uyuruz:)

             Oh! yılın ilk günü koştur koştur bankaya gitmek yok. Yok efendim şu hesap tutmamış, yok efendim bu hesap tutmamış. Kabuslarımdan biri de budur zaten. Hala rüyalarıma girer.

            Yeni yılın o ilk sabahı ne güzeldir ama. Umutlar, alınan yeni kararlar, yapılan planlar...

             Her şey yepyeni ve olumsuzluklara yer yoktur henüz hayatımızda.

             Sonra he şey eskisi gibi olsa da ben o ilk günün tadını huzurunu çok seviyorum.

             Herkese mutlu yıllar. Dilerim hayatınız hep yeni yılın ilk günü gibi umut dolu huzur dolu yaşanır.

             Sevgiyle...